Ara sonrası
Uzun bir süre yazmadım.
Sorunlar o kadar karmaşık ve derin ki, ne orta vadeli bir program ne de döviz kurlarının yönetimi bu durumu düzeltmeye yetiyor. Zira kur, enflasyonun bir dizi fiyatları ekonominin belirlediği sınırların ötesine taşımış durumda. Bu durum ne anlama geliyor? Bugün bir hafta tatil yapmak için komşu Yunanistan’a gitmeyi tercih ediyorsam, bunun altında yatan nedenleri sorgulamak gerekir. Kimse beni vatan haini olarak damgalamaya kalkmasın; Yunanistan, NATO’ya geri dönerken 12 Eylül 1980 döneminin hükümeti iktidardaydı. Japonya bir zamanlar pahalılıkla anılırken, bugün oraya gidenler boş bavulla gidip ihtiyaçlarını alarak geri dönüyor.
Ne oldu da…
Bugün yazmaya mecbur eden ne oldu? Ülkenin hiçbir sorunu kalmamış olmalı ki, hükümet CHP’yi susturmak amacıyla parti genel merkezini, güvenliği sağlamakla yükümlü güçlerle bastı, yıktı ve tutukladı. Neler olacağını henüz bilmiyoruz. Ama artık susmak mümkün değil.
2012 seçimlerini hatırlıyor musunuz? Daha doğrusu parlamentoda çoğunluğu kim kaybetmişti? AKP. Ancak Recep Tayyip Erdoğan bunu kabullenemezdi ve durumu tersine çevirmek için bir Konyalı kurnazlığını devreye sokması gerekiyordu. Bu da Ahmet Davutoğlu ve derin devletin elindeydi.
Two to tango
Ancak bu yeterli değildi; tango için iki kişi gerekiyordu. Nöbette olan Kemal Kılıçdaroğlu, Alevilik handikapını aşmak için fırsat kollayarak CHP içinde Deniz Baykal’ı satmak dahil her şeyi yapmaya hazırdı.
Ek olarak, tarafları müzakere platformuna çekebilecek bir algoritma da mevcuttu. 2002 yılında Yunanistan ile müzakerelerde kullanılan istikşafi görüşme platformu, diplomasi raflarında bekliyordu ve Kılıçdaroğlu bunu masaya getirmeye hazırdı. Düşünün, elinizde hükümet kurmak için gerekli sayılar var, kartlarınız hazır, ama bazı güçler sizi “gel, bunları kullanma, sana daha ilginç bir gelecek sunan bir düzen yaratılabilir” diyerek ikna ediyor.
İstikşafi görüşme, keşfetmeye yönelik olan bir görüşmedir; CHP Parlamento çoğunluğunu kazanmışken, neyi keşfedeceksiniz? Herkes büyülenmiş gibi, büyük sözlerle söylenen istikşafi görüşmelerle oyalandı. Yıllar sonra anladılar ki, olan olmuş, biten bitmiştir.
Top çevirme
Sporla ilgilenenler, top çevirme kavramına aşinadır. Özellikle futbol ve basketbolda sıkça kullanılan bir taktiktir. Takımınız öndeyse ya da berabere durumdaysa, açık oynamaktansa top çevirirsiniz. Ticarette de benzer bir strateji uygulanabilir; akşam olduğunda piyasa duraklarsa, maliyetin altında satış yapmadan günü kapatmak daha avantajlıdır.
Blöfçü mü?
Kılıçdaroğlu’nun bir blöfçü olup olmadığını hep merak etmişimdir. Neden mi? Bunun yanıtı son cümlelerde saklı. Ancak merak edenler için kanıt, siyasette yükseliş dönemindeki tartışmalarında gizli. Kılıçdaroğlu, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek ile yaptığı tartışmalara belgelerle geldiğini iddia etmişti, ama Gökçek’ten belgeleri açmasını istemedi. Gerçekten belge var mıydı? Bu konuda bende merak uyandıran pek çok soru var.
Kılıçdaroğlu’nun bu konudaki yetenekleri üzerine hesap uzmanı arkadaşlarıma danıştım. Taşrada geçirilen zamanın, kağıt oyunları oynamakla geçtiği mesleklerde, ortak arkadaşlarım onun hakkında böyle bir bilgi vermediler.
Altılı Masa
Şimdi istikşafi görüşmelerin aylarca süren ve neredeyse haftalık bir televizyon dizisine dönüşen “altılı masa” kısmına gelelim. Top çevirmek için bundan daha iyi bir fırsat olamazdı. Masadaki altı oyuncunun orada olma sebebi nedir? Gerçekten ciddiye aldıkları bir misyonları var mı, yoksa top kendilerine geldiğinde en yakın arkadaşlarına atmakla mı yükümlüler? Ülkenin kaderinin belirlendiği bu masa, Cumhurbaşkanının ve Ahmet Davutoğlu’nun gülerek izlediği bir sahne haline geldi. Kılıçdaroğlu’nun bir sonraki toplantının gündemini sadece “düğümlemekten” başka bir şey düşünmediği altılı masa, geriye dönüp bakıldığında sadece “komik” bir anekdot olarak kalıyor. Bazı katılımcıların neden orada olduğu ve ülke siyasetindeki gerçek konumları sorgulanabilir mi?
Gerçekten bugün, sözde parlamentonun çalışmalarına baktığımızda bu sorular geçerliliğini korumuyor mu?
Yorumlar kapalı.