Rancho Izaguirre, Meksika’nın batısında kaybolan gençlerin ailelerinin gerçekleştirdiği bir Facebook canlı yayını ile ilk kez dış dünyaya açıldı.
Toplu mezar olabileceği yönündeki ihbarlar üzerine, kayıp sevdiklerini arayan bir grup, umutla çiftliğe gitti. Burada, kaybolan yakınlarına dair herhangi bir iz bulma umuduyla yola çıktılar.
Ancak karşılarına çıkan manzara, çiftliğin sahiplerinin ortadan kaybolmasının ardından geride bıraktığı yüzlerce çift ayakkabı, kıyafet, valiz ve sırt çantasından oluşuyordu. Hepsi terk edilmişti.
Çiftliğin, Jalisco Yeni Nesil Karteli’nin (CJNG) bir tür “işe alım merkezi” olarak kullanıldığı ve burada sistematik cinayetlerin işlendiği anlaşıldı. Mart 2025’te meydana gelen bu olay, Meksika’da büyük bir şok etkisi yarattı ve uluslararası kamuoyunun dikkatini çekti.
Hayatta kalanlardan biri olan Sandra Romandía, “Dehşetin Tanıkları: Rancho Izaguirre’de Saklanmaya Çalışılan Gerçek” adlı kitabında, “Sanki kartel için ucuz iş gücü üssü gibiydi” ifadelerini kullanıyor.
Romandía, BBC News Mundo’ya yaptığı açıklamada, “[Kartelin] yaptığı ilk şey onlara bir iş teklif etmekti. Bilgisayar mühendisi, güvenlik görevlisi, şoför ya da işçi… Her zaman iyi maaş vaadiyle. Bu teklifler WhatsApp, Facebook ve diğer sosyal ağlar üzerinden yapılıyordu,” şeklinde belirtiyor.
“Gençler, telefonla ya da mesajla bazı testlerden geçiriliyordu. Seçilenlere ise ‘Size Guadalajara’daki Tlaquepaque otobüs terminaline bilet göndereceğiz’ deniyordu. Burası Jalisco eyaletinin en büyük terminallerinden biri. Oraya geldiklerinde bir Uber ya da taksi onları alıp ‘şirket ofislerine’ götürüyordu.”
“Ancak sonra ne oluyordu? O sözde Uber geldiğinde — aslında sadece özel bir araç — kaçırılıyorlardı. Silah zoruyla tehdit ediliyor, telefonlarına el konuluyor ve Rancho Izaguirre ya da diğer çiftliklere götürülerek zorla eğitime tabi tutuyorlardı.”
“Direnenler ise oracıkta öldürülüyordu.”
Geride kalan çok sayıda ayakkabı ve kişisel eşya, çiftliğin toplama kamplarıyla karşılaştırılmasına neden oldu
Hayatta kalanlar, çiftlikteki şartların son derece vahşi olduğunu ifade ediyor. Birbirleriyle dövüşmeye ve işkenceye zorlandıklarını ya da herkesin gözü önünde işkence gördüklerini belirtiyorlar.
Romandía, bu insanların başka insanları öldürmek, parçalamak, cesetleri yakmak ve hatta insan eti yemek zorunda kaldığını dile getiriyor ve devam ediyor:
“Zincirlerle yaşıyorlardı. Verilen emirleri harfiyen yerine getirmek zorundaydılar: Tuvalete ne zaman gidecekleri, pantolonlarını ne zaman giyecekleri, ne zaman soyunacakları… 50 şınav çekmeleri gerekiyorsa bunu yapmak zorundaydılar. Aksi halde dayak yiyeceklerini ya da öldürüleceklerini biliyorlardı.”
“Anlattıklarına göre bir anda kartel liderleri için bir eğlence aracına dönüşüyorlardı.”
Rancho Izaguirre’de bulunduklarını söyleyen tanıkların ifadeleri, burada cinayetlerin işlendiğini ve resmi bir iş vaadiyle kandırılarak getirilen birçok gencin kaybolduğunu net bir şekilde gözler önüne seriyor.
Romandía’nın kitabında konuşan bir kişi, durumu şu sözlerle özetliyor:
“Buradan çıkmanın sadece iki yolu var: Ya seni öldürürler ya da sen kendini öldürürsün.”
Bir başka tanık ise insanlığı hiçe sayan koşulları anlatıyor. Zorla işe alındıklarını, kaçırıldıklarını ve işkence gördüklerini ifade ediyor. Kendi grubundaki 100 kişiden yalnızca yaklaşık 30’unun hayatta kaldığını düşündüğünü belirtiyor.
Aynı kişi, daha sonra yeni bir grubun getirildiğini ve elinde silah olmasına rağmen hiçbir şey yapmadığını anlatıyor:
“Onları savunmak için bir şey yapabilirdim ama yapmadım. Çünkü bir şey yaparsam benim de dövüleceğimi biliyordum.”
Romandía, bu durumu şöyle yorumluyor:
“Hayatta kalmak için kendini kana susamış kartelin bir üyesi gibi gösterdi. Ama aslında içinden ‘Bu insanları nasıl kurtarabilirim?’ diye düşünüyordu.”
Yorumlar kapalı.