Yüzünde öfke ve nefretle dolu bir ifadeyle, evlat katili bir psikopat, CHP Genel Başkanı Özgür Özel’e neredeyse bir kol mesafesinde dururken, “Ben bir çılgınlık yapacağım” dercesine bakıyor. Özgür Özel’in korumaları ise bu duruma müdahale etmiyor gibi görünüyor.
Olayın fotoğrafı, durumun özünü yansıtıyor.
Eğer bu saldırı bir AK Parti üyesine gerçekleşseydi, CHP’liler hemen, “Yine mağduriyet yaratmak için kendilerine saldırdılar,” diyerek karşılık vereceklerdi. Çünkü bu tarz bir davranış sergilemek CHP içinde yaygın.
Örneğin, CHP eğilimli olan Sözcü gazetesi, geçmişte AK Partili Bakan Taner Yıldız’a yönelik bir yumruklu saldırının ardından “Yumruk terapisi” başlığıyla haberi duyurmuştu. Oysa, Özgür Özel konusunda hiçbir AK Parti yanlısı medya organı benzer şekilde alaycı başlıklar atmadı.
***
CHP’li troller, meydana gelen menfur saldırı sonrası hemen harekete geçti. “Akepeliler yaptı” dediği yetmiyor gibi, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın söylemleriyle de durumu ilişkilendirdiler. Sanki, “Bariyerleri yıkın,” diyen, polis ile yargıyı hiçe sayan, kin ve nefreti besleyen bir konumda değillermiş gibi bir tavır sergilediler.
Saldırganın psikopat kardeşinin CHP’li olduğuna dair açıklaması var, ama buna aldırış etmeden “Akepe yaptı” naraları atmaya devam ediyorlar.
Üstelik, evlat katili bir psikopatın partileri olmasının kendilerine bir avantajı ya da dezavantajı yok gibi görünüyor!
***
CHP Genel Başkanı Özgür Özel’e yönelik tokat, Sırrı Süreyya Önder’in cenazesinin önünü kapattı. Oysa, Önder, hayatı boyunca üzerine tefekkür edilebilecek kadar ilginç bir kişiliğe sahipti.
Merhumun cenaze namazını kıldırmayı İhsan’a vasiyet etmesi ve mezar taşına yazılacak şiiri Doğu Perinçek’e söylettirmesi oldukça dikkat çekici.
Hangi şiirden mi bahsediyorum?
Rahmetli babamın bilip ezberlediği, “İlim dedikleridir halveti yar / Kamu ağyar gider elhamdülillah…” mısrasını mezar taşına yazmasını istediği Niyazî-i Mısrî’nin bu şiiri etkileyici:
“Bir ticaret yapmadım, nakd-i ömür oldu hebâ,
Yola geldim, lâkin göçmüş cümle kervan bîhaber.
Ağlayıp, nâlân edip, düştüm yola tenhâ, garip,
Dîde giryan, sîne biryan, akıl hayran, bîhaber.”
Eğer Sırrı Süreyya Önder hayatta olsaydı, ona şu soruyu yöneltmek isterdim: “Bu şiire nasıl ulaştın, Niyazî-i Mısrî Divanı’ndan mı yoksa Said Nursî’nin Yirmi Altıncı Lema’sında yer alan bir alıntıdan mı?”
Çünkü 13 yaşına kadar Risale-i Nur okuduğunu ve Said Nursî’nin talebeleri arasında bulunan dayıları olduğunu kendisi de açıklamıştı.
Bu durum, Emre Kongar’ın Sırrı Süreyya Önder’i “dışlaması” ne kadar makul bir davranışsa, Merdan Yanardağ’ın Cumhuriyet’in 1950 öncesi değerleri üzerinden “sahiplenmesi” o kadar da anlaşılmaz bir durumdur.
Bu köşe yazısını aşağıdaki linke tıklayarak sesli bir şekilde dinleyebilirsiniz.
Salih Tuna | Yaşasaydı şuncağızı sormak isterdim
