FİFA Dünya Kupası, yalnızca bir spor etkinliği olmanın ötesinde, modern dünyanın en karmaşık “ortaklık düzenlerinden” birini temsil ediyor.
Özellikle, sürekli yeni çatışmalar başlatan ABD gibi bir ‘ev sahibi’ bağlamında, bu düzen, futbolun etrafında şekillenen geniş bir evreni daha da görünür kılmaya hazırlanıyor.
Spor, gösteri, ekonomi, temsil ve siyaset, muhtemelen savaş bölgelerinde bir süreliğine duraksayacak ve bu unsurlar çim sahalarda hayat bulacak.
Bütün bu katmanların üstünde daha sessiz ve trajik bir durum mevcut.
Futbolun siyasallaşması artık gizlenemez bir gerçek haline geldi.
Sponsorlar, yayın hakları, küresel markalar ve devletlerin imaj stratejileri açıkça ortada.
Tüm bunlara rağmen ‘oyun’ devam edecek.
Haftalarca izlenecek, alkışlanacak ve tartışılacak olan yine “futbol” olacak.
En önemlisi, bilinen gerçekler her seferinde unutulmuş gibi bir izlenim yaratılacak.
Futbolun etrafındaki evren, artık bir “gösteri” olmaktan çıkıp “ortak bir bilinç düzeyi” göstergesine dönüşmüş durumda.
Mesele, sadece avutulmak ya da kandırılmak değil.
Herkes, neyin ne olduğunu ve kendisinin ne yaptığını gayet iyi biliyor.
Asıl mesele, bu ‘bilginin’ maç süresince ‘askıya alınması’.
Bu ‘askıya alma’ durumu, bireysel bir aldanma değil, “kolektif bir anlaşma”:
Herkes gerçeği biliyor ama aynı anda onu bir kenara bırakmayı seçiyor.
Bu yüzden Dünya Kupası, sadece futbolun değil, aynı zamanda mevcut düzenin en güçlü “sahnelerinden” biri haline gelecek.
Çünkü bu ‘sahne’, sistemin kendisini saklama gereği duymadığı bir ortamda kuruluyor.
Açık olan bir gerçek var: Bu kadar belirgin olmasına rağmen devam edebiliyorsa, bu paradoks, ‘düzenin kırılganlığı’ değil; tam tersine ‘dayanıklılığı’ olarak ortaya çıkıyor.
Kitlelerin bu “ortak unutma hali”, modern düzenin en büyük destekçisi olarak öne çıkıyor.
Başka hiçbir ideolojik yapı, bu kadar açık bir bilgiyle birlikte var olamazken, bu açıklık sayesinde ayakta kalabiliyor.
İnsanlar neye baktığını biliyor; fakat bakmaya devam ediyor.
Eğer bana sorulursa, sistemin gerçek motoru bu “devam etme” sürecidir.
Futbol, yalnızca bir örnek teşkil ediyor.
Asıl önemli olan, bu mekanizmanın hayatın birçok alanına yayılmış olmasıdır: Ekonomi, medya, siyaset, kültür…
Her alanda benzer bir yapı işlemekte.
Bildiğini bilerek görmezden gelmek, çağın ortak ritmi haline gelmiş durumda.
Bu nedenle futbolun etrafında şekillenen evren, yalnızca siyasallaşmakla kalmıyor; aynı zamanda bu siyasallaşmayı taşıyacak kadar geniş bir “kabullenme alanı” da üretiyor.
Bu ‘alan’, düzenin kenarına değil, tam merkezine yerleşiyor.
Gerçek şu ki:
Bu düzeni güçlü kılan, insanların aldatılması değil; herkesin ne olduğunu bilerek bu düzene katılmasıdır.
Bazen en politik eylem, politik olmadığına inanılmayı gerektirir.
Yorumlar kapalı.