Saray’ın CHP’ye kayyum olarak atadığı Kemal Kılıçdaroğlu’nun “bayramlaşma” mitingi, CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in “bayramlaşma” mitingiyle aynı saatlerde gerçekleştirildi.
Kılıçdaroğlu, kendi mitinginin düşük katılımını ve Özel’in etkinliğine olan yoğun ilgiyi gözlemleyerek, “galiba yanlış yaptık, hemen kurultayı toplayıp Saray’ın kontrolünden kurtulmalıyım” şeklinde bir değerlendirme yapmayacaktır.
Kılıçdaroğlu, görevine sadık ve Saray’ın sunduğu tüm fırsatları sonuna kadar kullanma niyetinde olduğunu söyleyebilirim.
CHP tabanı ise, kendilerine yönelik nasıl bir oyun oynandığının bilincinde, tahmin edildiği gibi.
Demokrasinin gidişatının, Rusya ve Azerbaycan gibi bir otokrasiye dönüşmesine yönelik CHP dışındaki tepkilerin oldukça zayıf olması dikkat çekici bir durum.
Muhalefet partileri arasında en fazla ses çıkaran İyi Parti oldu.
İktidar kanadında ise MHP lideri Devlet Bahçeli, nasıl bir oyunun içine çekildiğinin farkında olduğu için net bir tavır sergiledi.
Diğerleri ise meseleye ilişkin sadece demeçlerle geçiştirme yoluna gitti.
Farkında olmaları gereken, Saray’ın kurmayı hedeflediği yeni düzende kendilerine asla yer kalmayacağıdır.
Normalde sosyal demokrat olduklarını iddia eden bir partinin, otokratik bir rejim tarafından bu şekilde ele geçirilmesine karşı herkesin ayağa kalkmasını beklemek gerekir.
Örneğin işçi sendikaları!
Hiçbirinin genel grev veya uyarı grevi gibi eylemlerden bahsettiğini duymadım.
Bu durum, CHP’nin ideolojik duruşu ile siyasi pratiği arasındaki çelişkinin bir yansımasıdır.
Sosyal demokrat olduğunu iddia eden bir parti, işçi sendikalarıyla bu denli yüzeysel bir ilişki kuramaz.
Bu ilişkinin bugüne kadar derinleştirilmemiş olmasının sorumluluğu sadece Özgür Özel’e ait değildir.
Bu, Deniz Baykal’dan Kemal Kılıçdaroğlu’na kadar devam eden bir “politikasızlaşma” sürecinin sonucudur.
Bu durum, partinin Baykal – Kılıçdaroğlu çizgisinde ideolojik olarak zayıflatılmasıyla ilgilidir.
Özel’in parti başkanlığına gelmesinin ardından kitlelerle mitingler aracılığıyla ilişki kurma çabaları olduğunu göz ardı etmemek gerekir.
Zaten, Saray’ın partiyi hedef almasının ardından İzmir ve Ankara’da Özel ve ekibi için düzenlenen büyük kalabalık mitingleri de bunun bir göstergesidir.
Şu anki durum, bir dönüşümün işaretlerini taşımaktadır.
Kılıçdaroğlu’nun kurultayı toplamayacağını, kendisini tehdit olarak gördüğü kişileri partiden atacağını ve bu sürecin hapisteki belediye başkanlarına kadar uzanacağını göreceğiz.
Kılıçdaroğlu, partinin kendisine teslim edilmesine karşı olan şükranını Saray’a böyle bir yöntemle ödeyecek ve seçim sürecine kadar partiyi bırakmayacaktır.
Seçimlere kendi belirlediği adaylarla girmeyi tercih edecektir.
Bunları yapmazsa, böyle bir hain sıfatıyla anılmayı kabul etmez, mahkeme tarafından kayyum olarak atandığı gün kurultayı derhal toplayacağını duyururdu.
Tarihteki tüm hainler gibi o da kendi hikayesini yaşayacaktır ancak seçimde başarısız olduğunda duracaktır.
Peki, CHP’den tasfiye edilmek istenenler ne yapmalıdır?
Kişisel görüşüm, “baba ocağını terk etmiyoruz” ifadelerinin bir politika olarak değerlendirilemeyeceğidir.
Evet, siz terk etmek istemeyebilirsiniz ancak Saray’ın maşası bunu zorla gerçekleştirecektir.
Seçimlerin yaklaştığı bu dönemde hızlı hareket etmek gerekmekte ve bu, yeni bir parti için adımların bir an önce atılmasını zorunlu kılmaktadır.
Bu süreçte, Kılıçdaroğlu ve ekibini parti içinde yalnız bırakacak, belediyeleri ve örgütün tüm kademelerini kapsayacak büyük istifa dalgaları organize edilmelidir ki muhalif seçmen, seçimde nereye yöneleceğini anlayabilsin.
Geldiğimiz bu noktada, hareketsiz kalmayı seçmek, partide kalacağımızı, kurultayı zorlayacağımızı hayal etmek, kesin bir mağlubiyet demektir.
Bu, seçimleri Saray’a
Yorumlar kapalı.