Karadeniz’in parlayan yıldızı Ordu’da doğan ve Türkiye genelinde birçok neslin hatıralarında yer eden Köroğlu Emziği’nin öyküsü; yerel bir başarı hikayesinin yanı sıra Anadolu’nun yalnızlıkları ve zorluklarıyla yüzleşmesinin de bir yansımasıdır. Bu öykü, Anadolu girişimciliğinin hem bir gurur kaynağı hem de sistemin getirdiği zorluklara bir başkaldırıdır.
Mısır’da binlerce yıl önce bebekleri sakinleştirmek için kullanılan balla doldurulmuş kilden figürlerin, günümüzdeki emzik ve biberonların öncüsü olduğu düşünülmektedir. 1901 yılında Alman mucit Wilhelm Meinecke tarafından yaratılan modern emziğin temelleri, 1949 yılında ortodontist Wilhelm Balters ve diş hekimi Adolf Müller tarafından geliştirilen doğal ve çene yapısına uygun emziklerle tüm dünyada yaygınlaşmıştır.
Celal Köroğlu, 17 Mart 1940 tarihinde Ordu’nun Yakuşdibi Köyü’nde, Köroğlu Mustafa ve Zekiye Hanım’ın çocuğu olarak dünyaya geldi. Dört kardeşin en büyüğü olan Celal, küçük yaşlardan itibaren gösterdiği zeka, merak ve el becerisiyle ailesinde sıradan bir hayat sürmeyeceğini belli etti.
1960’lı yıllarda, ithal emziklerin bile zor bulunduğu bir dönemde Ordu’da küçük bir atölyede önemli bir gelişme yaşanıyordu. Celal Köroğlu, “Köroğlu Emzikleri” için kalıplarını ve makinelerini kendi tasarlayarak İstanbul’da üretim yaptırdı. Türkiye’nin ilk çıngıraklı emziklerini üretti ve markasının logosunu da kendisi çizdi. Logo tasarımı, ambalaj ve ürün kimliği gibi unsurları düşünmesi, Anadolu’daki girişimcinin yalnızca üretici değil, aynı zamanda bir marka kurucu olduğunu gösteriyor. Kutulardaki bebek, Celal Bey’in kızı Selma Köroğlu’na aitti. Bu başlangıç, bir baba şefkati ile sanayi hamlesini bir araya getiren büyük bir hikâyenin kapılarını araladı.
İlk olarak Ordu sokaklarında yankı bulan bu küçük mucize, kısa sürede tüm Türkiye’ye yayıldı. Köroğlu Emzikleri, günümüzde hala Karadeniz yeşili bir otomobilin bagajında taşınarak Anadolu’nun dört bir yanına ulaşıyor.
Artan talep doğrultusunda, Celal Bey İstanbul Karaköy’de, Perşembe Pazarı’nda bir atölye açmayı düşündü. Ancak piyasanın sert dengeleri bu Anadolu hikâyesine geçit vermedi. Ham madde ve sermayeyi kontrol eden güçler, bu yükselen yerli girişimi bir tehdit olarak gördü ve Celal Köroğlu, Ordu’ya geri dönmek zorunda kaldı. Bu durum, Anadolu’dan doğan bir markanın İstanbul’a açılma çabasının sistem tarafından engellenişinin bir örneğidir. Ancak bu dönüş, bir vazgeçiş değil; Celal Bey’in döneminin ve şartlarının getirdiği zorluklarla yeniden mücadele etme kararlılığının bir göstergesidir.
Yıllar boyunca atölyesinde üretime devam eden Celal Bey, yeni makineler tasarladı ve kurduğu düzeni ayakta tutmayı başardı. 1980 sonrası ekonomik dengelerin değişmesi, ithalatın serbestleşmesi ve yeni markaların piyasaya girmesi, bu yerli girişimi zorlasa da Köroğlu Emzikleri 1992’ye kadar direndi. Sonrasında plastik ve kazan sanayisine yönelerek bu alanda da önemli izler bıraktı, ödüller
