Diyarbakır
Eskişehir’deki evimin bitişiğinde kentsel dönüşüm çalışmaları sürüyor. Müteahhit, benim evimi de arsaya katmak için uzun süre çaba harcadı. Bu yüzden ilişkimiz oldukça gerilimli. İnşaatın sahibiyle yaşadığım sorunlar nedeniyle işçiler arasında da pek sevilmiyorum. Evin bahçesi inşaat sesleri ve bol miktarda Kürtçe ile dolup taşıyor; her yer toz içinde. Kapımın önüne yığılan inşaat malzemeleriyle dışarı çıkmak zor. Uyardığımda ise kimsenin umursamadığını görüyorum.
Bir gün kapım çalındı; kalem istediler. “Okumuş birisi olduğum” için bende olacağını düşünmüşler. Kalemi almak için içeri girdiğimde, bahçeyi ve evi incelediklerini hissediyorum. Dışarı döndüğümde gözleri bir noktaya takılı kalmış, aralarında Kürtçe konuşuyorlar. Neredeyse kapının yanındaki Amedspor atkısını gördüklerine eminim.
O akşamüstü dışarı çıktığımda evin önü pırıl pırıl. Yan taraftaki işçiler üstlerini değiştirmiş ve sanki bir şey bekliyorlar. Biraz çekingen bir şekilde başlarındaki usta, “Hocam, etrafı topladık, bundan sonra içeride çalışacağız. Sen rahat ol, bir şey lazım olursa biz buradayız,” diyor.
Sonra dayanamayıp soruyor: “Sen Diyarbakır’ı biliyor musun?”
Henüz birkaç hafta önce orada bulunduğumu söylediğimde, gözleri parlıyor. Derin bir sohbete dalıyoruz; kışın zorlu geçtiğinden bahsediyoruz.
“Çok güzeldir, ha hocam,” diyor. İki yıldır gitmemiş. Çocuklar okuyor, otobüs biletleri pahalı, memleket uzak. “Gerçekten çok güzeldir,” diyorum ve daha birkaç hafta öncesine dönüyorum.
* * *
Diyarbakır, Nisan ayının son günlerinde, yatılı okulda okuyan oğlunu bekleyen bir anne gibi geri çağırıyor. Ankara’dan oraya giden yollar baharda bereketli, Kurtalan Ekspresi’nin geçtiği rayların etrafındaki kayalardan sular fışkırıyor; yeşil yamaçlar sarı ve kırmızı çiçeklerle kaplanmış durumda.
Şehir merkezine yaklaştıkça manzaranın rengi solmaya başlıyor. Öncelikle çok katlı binalar beliriyor, ardından sanayi alanındaki sarı, soluk dükkânlar ve biraz ileride de dar gelirli yaşam alanları. Rayların çevresinde yer yer taze kullanılmış pet şişeler, alüminyum folyolar görülüyor.
İstasyondan Sur’a uzanan caddenin iki yanında afişler asılı. Yaklaşık on yıl önce şehrin dört bir yanını kaplayan Erdoğan fotoğraflarının yerinde bu kez Amedspor’a destek mesajları yer almakta.
“Her biji Amedspor” yazıyor bir afişte, “Çok yaşa Amedspor” diyor diğerinde. Altında yakınlardaki bir hırdavatçının iletişim numarası yer alıyor. Diğerinde ise “Amedspor’a şampiyonluk yolunda başarılar dileriz.”
Amedspor’un Süper Lig’e yükselmesine bir hafta kalmış. Hiçbir şey belli değil, ama her şeyin kesin olduğu bir dönemdesiniz.
Akşamüstü Surlar’ın dibinde, Amedspor tribünlerinin namı diğer “Amigo Ramço”su Ramazan Tugay ve Muhittin Kaya ile buluşuyoruz. Tugay ve Kaya, taraftar gruplarından Âzâdî’nin tribünlerde en çok tanınan isimleri arasında yer alıyor.
Kürtçe “özgürlük” anlamına gelen Âzâdî, üç yıl önce kurulmuş. Ancak Tugay’ın futbol ve tribün geçmişi neredeyse 50 yıl öncesine dayanıyor. Kaya’nın da çocukluğu ve gençliği tribünlerde geçmiş.
Amedspor’un insanlara ne ifade ettiğini sorduğumda, bir an duraksıyorlar. Sonra Kaya, “Bütün sevdiklerimi içinde barındıran bir takımdır,” diyor. Güneş batarken surlar koyu eflatun bir renge bürünmüş durumda. Zor bir kış geçiren Diyarbakır’ın ilk ılık bahar günündeyiz. Amigo Ramço, ıslak ot kokusunu içine çekerek ekliyor: “İlkbaharın bu topraklara kokusunu salması gibidir Amedspor…”
İkisi de Amedspor için yaptıklarını “bölgeye, insanlarına karşı bir görev” olarak görüyor. Takım henüz bu kadar popüler değilken, geceleri kahvelerde nasıl maça adam toplamaya çalıştıklarını gülerek hatırlıyorlar. Eğer bir bedel ödenmişse de “ödenen diğer bedellerin yanında lafı bile edilemez.”
Tugay konuşurken sık sık gençlerden bahsediyor. Kentteki sosyal imkanların kısıtlılığını ve uyuşturucunun son on yılda nasıl yayıldığını anlatırken yüzü düşüyor. “Şampiyonluk güzel tabii ama,” diyor. “Asıl gençleri, insanları topluma kazandırmak için topyekûn mücadele etmemiz gerekir. Amedspor da bunun için en güzel yerdir şu anda.”
Gelecek sezon için Süper Lig’deki yerini alan Amedspor, Türkiye’nin en üst liginde mücadele edecek olan Kürtçe isimli ilk takım olacak. Ancak kulübün hikayesini yalnızca sportif başarı üzerinden okumak mümkün değil.
Diyarbakır Büyükşehir Belediyespor’un 2014 yılında isim değiştirmesiyle ortaya çıkan Amedspor, kuruluşuna olanak sağlayan “çözüm süreci”nin sona ermesiyle birlikte kısa sürede Türkiye’nin en tartışılan kulüplerinden birine dönüştü. Diyarbakır’ın Sur ilçesinde çatışmalar sürerken futbolcuların 2016’da sahaya “Çocuklar ölmesin, maça gelsin” pankartıyla çıkması nedeniyle kulüp “terör propagandası” suçlamasıyla para cezası aldı. Takım yıllarca deplasman yasakları, hedef göstermeler ve ırkçı tezahüratlarla anıldı.
Diyarbakır’da Amedspor’a verilen desteği anlatan birçok kişi bu dönemi hatırlıyor.
Yorumlar kapalı.