İstanbul’un önemli noktalarında günlerdir polis güvenlik önlemleri alınmakta ve her yıl olduğu gibi bu yıl da 1 Mayıs’ta sokakların “güvensiz” olacağı hissi yayılmaktadır.
Yarın şehirdeki yolları “güvenlik” bahanesiyle kapatacak olanlar, işçilerin ve emekçilerin taleplerini yüksek sesle dile getirmesinden korkanlar, sokakları bir bahar günü alenen güvensiz hale getirmek için hazırlık yapıyorlar.
O gün meydanlarda olma hakkını savunanların sayısı, bu talebi geçersiz kılmak için şehrin merkezini hapishaneye dönüştüren zihniyetle yüzleşme gereğini anlayanlardan daha az olduğu için, 1 Mayıs sloganları her yıl olduğu gibi havada kalacak ve vahşi düzenin içinde kaybolacaktır.
Şehrin merkez noktaları, günler öncesinden polis tarafından ablukaya alınmış durumda.
Cuma günü emeğin ve gücün hikayesini meydanlarda haykırmak isteyenlerin yolları, iktidar tarafından barikatlarla kesilmeye hazırlanıyor.
İnsanların istedikleri zaman, istedikleri yerde ve istedikleri şekilde eylem yapma hakkı, iştahla gasp edilmeye devam ediliyor.
Ölümüne çalışmakla ve hak ettikleri karşılığı hiçbir zaman tam olarak alamamakla lanetlenmiş kalabalığın sesini bastırmaya yönelik çabalar sürüyor.
Sadece emeğinin karşılığını talep eden ve insanca bir yaşam düşleyenlerin üzerine, tomalar, silahlı kişiler, zehirli gazlar ve korkutucu bakışlar salmaya niyetleniliyor.
Hakkın istenmeden gündeme gelmediği ve çoğu zaman istendiğinde de verilmediği bir emek dünyasının yükünü daha önceki yıllarda olduğu gibi yine omuzlarında taşıyan 1 Mayıs, iktidar tarafından kriminalize edilerek gerçek bağlamından koparılmaya hazırlanıyor.
İnsana değil, sadece ekonomiye göre şekillenen iktidarlar, kendi sürekliliklerine hizmet eden yasaları ve kuralları “güvenlik” etiketiyle mağdurlarına geri sunuyorlar. Bu niyetin hakimiyetinde verilen mücadelede güçsüz kalmanın en önemli nedeni, insanlığın çağlar boyunca hevesle pazarladığı ahlak, aile ve inanç gibi kavramsal oyuncaklarla zaman geçirirken, aslında nasıl kayıplar yaşadığını fark edememesidir.
İnsanlığın kaybettiği o zamanı kendi mevcudiyetine katan iktidar, uygarlığı ve barbarlığı aynı anda var etmeyi başarmaktadır.
Bu yüzden, iktidarların korkuları, tehditleri ve engellemeleriyle amacından uzaklaştırılmaya çalışılan 1 Mayıs, sadece ekonomik ve politik bir mücadelenin değil, aynı zamanda insanın uygarlık çabasının da en önemli simgelerinden biridir.
Hukukla tanınan hakların ancak büyük bedeller ödenen zorlu mücadelelerle elde edilmeye çalışılması olağan dışı bir durumdur.
İstenmeden verilmeyen, hatta çoğu zaman istendiğinde bile verilmeyen hakların söz konusu olduğu bir düzende güvenliğin sağlandığı söylenemez.
Adalete, eşitliğe, paylaşıma ve şiddetsiz bir dünyaya duyulan inancı kökünden sarsmak için şekillenen politikalar, insan aklını korku ve kaygılarla boş yere bulandırıyor. Sisteme itiraz etmek ya da sistem dışı kalmanın risklerini göze alamayan nesiller yetiştirmenin peşindeler. Bu nedenle barikatlar boş yere kurulmaz, şehir polislerle abluka altına alınmaz.
Üretimin ve emeğin değerini unutmaya yüz tutan, tüketim cehenneminde birbirleriyle yarışan ve bu yarışın neye mal olduğunu fark edemeyecek kadar yorgun bir yaşam süren insanların, kendilerine satılan sahte rüyalara dalmalarından korkuluyor.
Yarın 1 Mayıs…
Takvimdeki sadece bir gün ama aslında bir ömür.
Muhteşem bir bahar günü ama sanki kışa girer gibi.
Tüm bunlar, insanın devleti halka patron ve halkı da devlete işçi kıldığı bu dünyada rüyalara düşkünlüğünden ve gerçeklere kayıtsız kalmasından kaynaklanıyor.
Yorumlar kapalı.